الکی الکی برای خودشان حرف میزنند. بچه تر که بودیم وقتی با ذوق می پریدیم وسط جمع و میگفتیم : سلام

می گفتند : بی سلام عزیزی!

اصلا انگار نه انگار که روایت داریم که سلام مستحب است و جوابش واجب(اصول كافى جلد 4 صفحه : 458)

یکی از اساتیدمان که حق هم گردنمان داره از قول پدرش نقل میکرد ، وقتی که در خیابانهای قم راه می رفتم ، طلبه های جوان را که میدیدم سلام میکردم ،بعضی از  آنها طوری جواب میدادند که آدم از سلام کردن نا امید میشد. بعضی هایشان که اصلا جواب نمی دادند ، بعضی هم طوری که انگار دارد جانشان بالا می آید.

اصلا انگار نه انگار که آیه داریم:

وَإِذَا حُيِّيْتُم بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّواْ بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَسِيبًا

(و چون به شما درود گفته شد شما به [صورتى] بهتر از آن درود گوييد يا همان را [در پاسخ] برگردانيد كه خدا همواره به هر چيزى حسابرس است. (سوره نساء آیه 86)

یعنی اگر به تو گفتند : سلام ، جواب بده: سلام علیکم ، اگر گفتند : سلام علیکم ، بگو : سلام علیکم و رحمت الله ، اگر گفتند : سلام علیکم و رحمت الله ، بگو : سلام علیکم و رحمت الله و برکاته.

بعضیها زورشان می آید به همسایه شان یا هر کس دیگری سلام کنند، مخصوصا اگر طرف غیر مذهبی باشد  ، اصلا انگار نه انگار که روایت داریم :

سلام خدا را آشكار كنيد زيرا سلام خدا بستمكاران نمى رسد(اصول كافى جلد 4 صفحه : 459)

یعنی تو سلام کن ، اگر طرف آدم نباشد ، اتوماتیک چیزی عایدش نمیشود.

خواستم همه ی مطالب سلام را در همین خطوط جمع کنم حیفم آمد، ادامه اش باشد برای بعد .

اما یادمان باشد :

و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب‏  (هر کس شعائر الهی را بزرگ دارد، این کار نشانه تقوای دلهاست) (سوره حج آیه32)

وقتي مي گويي « جامعه ي مهدوي » ، تركيب دو كلمه است كه براي فهمش بايد هر كلمه را جداگانه بررسي كني . اصلاً « جامعه » يعني چه ؟

: توده ي مردم ، گروهي از مردم كه با هم وجه اشتراك داشته باشند ، صنفي از مردم ، مردم يك شهر يا يك كشور ( فرهنگ دوجلدي فارسي عميد ، انتشارات اميركبير ، صفحه ي 670 )

توده ي مردم . اجزاء اين توده چيست / كيست ؟ خب معلوم است ، كوچك ترين عضو جامعه كه « خانواده » است . خانواده از كي تشكيل شده ؟ از تك تك افراد . پس افراد را كه با هم جمعشان كني مي شود توده . تك تك افراد كه مي گويي ، حرف از فرد زده اي . فرد ، همين من و تو و او هستيم ديگر .

من + تو + او + او + او + ... مي شود جامعه . درست ؟

پس ، پايه ي اساسي جامعه ي مهدوي چيست ؟ همين « فرد » . يكي از فرد ها كيست ؟ من .

حالا ما در يك جامعه قرار داريم ، ولي مهدوي نيست . براي اين كه جامعه ، مهدوي شود بايد « من » ها را مهدوي كرد . درست ؟

حالا وقتي كسي از اين جامعه تلاشي براي مهدوي شدنش نكرد ، كي بايد تلاش كند ؟

كسي كه آگاه است به فايده هاي مهدوي شدن جامعه . كسي كه دغدغه اش را دارد ، پتانسيل ، فكر و ايده اش را دارد و غيرتمند شده و احساس وظيفه مي كند . مثلاً كي ؟ مثلاً من .

قدم اول چيست ؟ اين كه من مهدوي شوم . اگر نشوم يا در مسيرش نباشم ، پس چطوري مي خواهم روي تو و او و او و... تأثير بگذارم ؟ حداقل خودم بايد نصف راهش را رفته باشم . اگر يك نفر به عنوان معلم كلاس اول آمد به يك بي سواد گفت بنويس الف ولي خود معلم بلد نباشد بنويسد ، آيا آن بي سواد راه به جايي خواهد برد ؟ نه . آن بي سواد بايد از معلم ياد بگيرد چه طوري بنويسد . درست ؟

پس قدم اول « مهدوي » شدن جامعه ، مهدوي شدن « من » است .

مهدوي شدن من يعني چه ؟ يعني من بشوم مانند مهدي(عج) . بشوم يك مهدي كوچك . مهدي يعني چه ؟ يعني هدايت شده .

پس براي اين كه من بشوم مانند مهدي ( مهدوي بشوم ) بايد هدايت شوم .

بعد از اين كه ايمان آوردم به خدا و دين اسلام و دستورات هدايت را گرفتم بايد چه كار كنم كه هدايت شوم ؟ بايد به دستورات عمل كنم . يعني مثلاً چه كار ؟ يعني مثلاً زبان نگه دار ( از دروغ ، غيبت ، آزردن مردم و... ) ، اخلاقت خوب باشد و... . معني اين ها به طور كلي چيست ؟ اين است كه گناه نبايد كرد .

پس قدم اول براي هدايت شدن ، گناه نكردن است . كه چي بشود ؟ كه هدايت شوي . بعدش چي ؟ بعدش مي شوي مهدوي . كه چي بشود ؟ كه بغل دستيت را مهدوي كني . كه چي بشود ، كه يك خانواده ي كوچك مهدوي تشكيل دهي . كه چي بشود ؟ كه يواش يواش يك جامعه ي مهدوي داشته باشي . كه چي بشود ؟ كه يك نمونه ي كوچكي كه از جامعه ي مهدوي تشكيل شد ، خود مهدي(عج) تشريف بياورند و ادامه ي ماجرا .

وقتي من اخلاقم خوب نباشد ، رفتارم خوب نباشد ، حرف زدنم از جامعه ي مهدوي مسخره است . جوك ِ تلخ !

من كه مهدوي نيستم ، اما سعيم بر اين است . بايد بشوم .

تو هم كه نيستي ، سعيت بر اين باشد . شيعه هستيم مثلا !

داره دير ميشه ها !