با خودم فکر میکردم بنشینم مطلبی بنویسم که ته اش مخاطب ترغیب شود برود مناجات شعبانیه را بردارد و مطالعه کند. گفتم خب این چه کاریست؟!. همین اول خودم به او میگویم: برو مناجات شعبانیه را بردار و مطالعه کن.

ببین عزیز من ! نه سر تو را درد می آورم نه انگشتان خودم را با تایپ کردن خسته میکنم . چند روز هم بیشتر تا ماه رمضان نمانده. اگر میخواهی بروی پیشباز برو مناجات شعبانیه را بردار و مطالعه کن.

نگاه کن ! میخواهی بروی مناجات شعبانیه را در مفاتیح پیدا کنی حواست باشد مناجات شعبانیه خواندن لم دارد . همینجوری برنداری طوطی وار بخوانی و صدایت را هم مثل مداح ها بالا و پایین کنی اینطور خواندن به درد عمه ات میخورد.
مناجات شعبانیه وقت خاصی ندارد هر وقت حالش را داشتی برمیداری میخوانی . حالا چه طور خواندنش را خواستم برایت بگویم . وقتی میگویم مطالعه کن باید خودت حساب کار دستت بیاید اما شرح مطلب این که این مناجات را باید با معنی بخوانی . یعنی هر خط و فرازی را که خواندی باید به معنی اش توجه کنی و به آن فکر کنی. اصلا اینقدر هم لذت دارد. بعضی جاهایش چنان با خدا خودمانی میشوی که انگار پریده ای بغل خدا.

دقت کن!  مناجات شعبانیه را شبی دو سه خط هم که بخوانی تا خسته ات نشود کافی است . آخر میخواهی مناجات کنی باید حالت کامل سرجایش باشد. هر وقت خسته شدی مفاتیح را ببند و برو دنبال کارت .

دیگر چیزی به ذهنم نمیرسد فقط این را بگویم همه ی اهل بیت علیهم السلام مناجات شعبانیه میخوانده اند و سفارش میکرده اند دیگران بخوانند .